Deze week is het Vredesweek. Op de voorpagina van de Vredeskrant staat de krachtige boodschap: “Niets doen is geen optie.” Een oproep die niet alleen gaat over geopolitieke vraagstukken, maar ook over onze eigen verantwoordelijkheid dichtbij huis.
Het raadsvoorstel ‘Uitvoering spreidingswet’ is duidelijk gebaseerd op de gesprekken met inwoners en de raad, met aandacht voor samenwerking, dialoog en onderlinge betrokkenheid. Het bevat een helder participatieplan en een transparant afwegingskader. Daarmee is het niet alleen een technisch besluit, maar ook een belangrijke stap in de realisatie van een opvang.
En daarom kunnen we niet genoeg benadrukken dat asielmigratie oms confronteert met de gebrokenheid van de wereld. Zolang mensen vluchten voor oorlog, geweld en vervolging, en in ons land veiligheid te vinden is, zullen mensen hier komen, op zoek naar bescherming en toekomstperspectief. Dat vraagt iets van ons allemaal. Om niet weg te kijken, maar om te zien naar de ander en bij te dragen aan vrede.
Het Hebreeuwse Shalom en het Arabische Salam(a) betekenen beide vrede, welzijn en heel zijn (of veiligheid). De Nederlandse rabbijn Awraham Soetendorp legt dit uit als een blijvende opdracht: probeer te zien wat heel is in je naaste. Want als je dat ontdekt, zo stelt Soetendorp, ook al is het maar een beetje, zal het genoeg zijn om een relatie met elkaar op te bouwen.”
In het debat hebben we aandacht gevraagd voor toegankelijke communicatie richting alle inwoners. Begrijpt iedereen de informatie die wordt gedeeld? En kunnen inwoners laagdrempelig terecht met vragen, zorgen Ên suggesties? Een vast spreekuur of informatiepunt zou daarin kunnen bijdragen. Want juist in een tijd waarin verschillen vaak worden benadrukt, is ontmoeting, informatie uitwisselen en het wederzijds respect de basis van onze gemeenschappen.
